Gedichten Rouw Verdriet en Afscheid

Oude tranen nieuwe persing
Daar ben je weer oude vriend
Onaangekondigd een reiziger uit een andere tijd
Bezoek je mij tijdens nieuw verdriet
Laat je zien schaam je niet
Stuk verdriet verloren zoon

Zorgvuldig gerijpt gekleurd door de tijd
Gearomatiseerd door oud zeer
Verlicht door vreugde opgeroepen door spijt
Stroom maar door mij tranendal
Vertel waarom je telkens wederkeert

Als je klaar bent uit mijn ogen geperst
Je verhaal vertelt de teerling geworpen
Laat me dan gaan met mijn nieuw verdriet
Dat nog rijpen moet…….. nog bezinken




Doodstrijd

Fietsend in mijn hoofd
Verlang ik naar rust
In mijn benen het vuur gedoofd
Voel mijn spieren
Wegebbende kracht de pijn
De zon op mij gericht
Die mijn gedachten sust

De zoute smaak, parelend zweet in mijn mond
Voel de zwaarte in mijn lijf
Hoor mijzelf hijgen, mijn longen stug en stijf
Ik kreun, ik kerm, ik verdrijf de gedachte
Hou ik het vol tot het bittere eind
Ruik de angst , die mij aan dit lot verbond

Ik spreek uit mijn angst voor wie het horen wil
Ziet iemand mijn pijn hoort iemand mijn kreet
Het geweten die het lijf verweet
Te zwaar,…… te dik,…… te veel…… te zijn
Mijn lijf trilt, mijn hart beeft.
Het leven, warm oprecht
De dood, nabij en kil



Herfst Wake

Bladeren gekleurd aan onze bomen.
Jouw herfst je tegemoet gekomen.
Ik denk aan de dag.
Toen ik juist de schoonheid van dit jaargetijde niet kon zien.

De dag dat ik afscheid van je nam.
Omdat het niet anders meer kon.
Als een blad aan de boom verliet je onze wereld.
De herfst begroetend verdween je uit het zicht.

Ik die je beeld in mijn gedachte opnam.
Gegriefd in mijn geheugen begroet ik weer de dag.
Deze dag die de bladeren vallen laat.
Komt te vroeg nu ik hier aan je wortels waak.
 

Opgedragen aan Martine 1963 - 2003




Een minuut voor allen

Een minuut voor allen
getroffen door ontzetting
In een seconde hun leven verwoest
Ons in de dood voorgegaan
Een minuut voor allen waar de bode van tijd nog moet spreken
Die in een seconde hun leven zal verwarren
Hun geliefde alleen zal laten gaan

Op het pad van de tijd
Niet langer meer hand in hand maar in hoofd en hart
Een seconde voor de gedachte
Dat jouw dood ook de mijne had kunnen zijn
Daar wordt ik stil van
Mijn verdriet en pijn de jouwe had kunnen zijn
Daar ben ik meer dan een minuut stil van



De Boventoon

Verdriet voert de boventoon
In mijn levenslied voor jou
Jij mijn lief die ik mijn leven toonde
Dagen jaren lang het leven belevend

Denk ik nog steeds aan jou
Jij die in mijn hoofd en hart woonde
Hoewel ik je nooit vergeten zal
Leef je niet meer zo sterk in mij

Zal ik je rusten laten
Toon ik berouw maar vooral
Voor de dagen dat ik je missen zal
De stappen die ik ga zetten zonder jou
De noten op mijn zang die ik zingen ga
In mijn levenslied voor jou
Voert verdriet de boventoon



Het geeft niet!

Het geeft niet mijn lief
Het is over nu
Laten we beginnen met loslaten
De jaren de uren het blussen de vuren
De haarden die in ons branden
Het mooie vasthouden onze passies koesteren
Gemiste kansen alsnog benutten
Vlieg als een engel in mijn ziel zo lang je kan
Het geeft niet mijn lief
Vlieg zolang ik je missen zal 



De Engel en de Demonen!

Als een engel vlieg je in mijn ziel
Probeer je mijn pijn te verdrijven
Mijn demonen te bevrijden
Ben ik het die mijzelf tart
Verscheurd is mijn liefde
Verbonden mijn haat
Met de dagen dat ik je missen zal
Voer ik heftig de strijd in mij
Met de engel en de demonen 



Zijspoor

We gaan maar door
Onverstoorbaar en afschrikwekkend
Vanaf een zijspoor
Sla ik ons gade stomverbaasd indrukwekkend

Zoveel onwetendheid de tijd verkwanselend
We gaan maar door, ik houd het niet bij
De pijn het verdriet het vreet aan mij
Rustend aan de kant van het zijspoor

Ontmoet ik mijn onvolkomenheden
Ga de strijd aan met het heden het verleden
Ik ga maar weer door
Volg het zijspoor 



Tot straks

Tot tranen geroerd
Tot wanhoop gedreven
Tot verdriet gedwongen
Tijd genomen
Tijd verdreven
Tijdig ontwaakt
Uit de droom van vandaag
Uit het heden gekomen
Uiteindelijk op het moment vervaagd
Dag mijn lief
Dag mijn leven
Dagelijks gemis
Tot straks
Tot in mijn gedachtenis
Totaal verdriet bedwongen   

Geen opmerkingen:

Een reactie posten